Gen bólu odziedziczyliśmy po neandertalczykach

-
Nie od dziś wiadomo, że homo sapiens i neandertalczycy się krzyżowali. Ok. 2% DNA w genomie współczesnych ludzi odziedziczone jest właśnie po naszych wymarłych kuzynach, a coraz nowsze metody badań pozwalają na jego lepsze identyfikowanie.



Rekonstrukcja neandertalczyka z 1888 wg Hermanna Schaaffhausena / Domena Publiczna


Genetycy ewolucyjni, Svante Paabo z Instytutu Antropologii Ewolucyjnej im. Maxa Plancka w Lipsku i Hugo Zeberg z Instytutu Karolinska w Sztokholmie, "wzięli pod lupę" fragmenty kodu DNA neandertalczyków, o których wiadomo było, że odgrywają pewną rolę w odczuwaniu bólu. Odczytali oni sekwencję neandertalskiej wersji genu odpowiedzialnej za tworzenie białka Nav1.7 odpowiedzialnego za większe odczuwanie bólu. Dzięki mutacji gen ten łatwiej się uruchamia, w efekcie czego częściej i dłużej odczuwany jest ból. Mimo iż odziedziczona mutacja rzadko występuje u współczesnych ludzi (u ok. 0,4% populacji), to przypuszcza się iż u neandertalczyków była powszechna.

Mutacja ta była zapewne lepszą adaptacją do życia w nieprzyjaznym środowisku. Pojawiający się ból pozwalał lepiej identyfikować urazy czy unikać niemiłych konsekwencji infekcji zęba.

Bibliografia:

1. How Did Neanderthals Experience Pain?, "Archaeology.com" z 27 lipca 2020 r.,  https://www.archaeology.org/news/8881-200727-neanderthal-genome-pain (dostęp 28 lipca 2020 r.)

2. Sochaczewski J., Genetyczny "spadek" po neandertalczykach wpływa na odczuwanie bólu, "Focus.pl" z dnia 27 lipca 2020 r., https://www.focus.pl/artykul/genetyczny-spadek-po-neandertalczykach-wplywa-na-odczuwanie-bolu (dostęp 28 lipca 2020 r.)

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Studénka - cel wycieczek miłośników kolejnictwa

-
Obraz
Studénka jest moją kolejną propozycją na mini-wycieczkę. Ja polecam ją szczególnie miłośnikom kolejnictwa - sama zresztą do nich należę. Zapraszam do prezentacji miejscowości. O Studénce wspominałam ostatnio przy okazji odwiedzin Albrechtiček . Jest to małe miasto liczące ok. 10 tys. mieszkańców. Każda jego dzielnica jest zupełnie inna - częściowo przypomina wieś że względu na zabudowę w starej części oraz pola uprawne i łąki. Jest usytuowane tuż obok Chráněnej Krajinny Oblast Poodří. Główną atrakcją miasta jest zamek, w którym swą siedzibę ma Muzeum Wagonów - jedyne takie w Czechach rejestrujące ich produkcję. Mieści się ono w części budowli przypominającej wieżę. Ekspozycja mieści się na drugim i trzecim piętrze. Zwiedzanie należy zacząć od trzeciego piętra. Większość wystawy składa się z tematycznych planszy i miniatur pojazdów ukazujących w wielkim skrócie historię koła, transportu konnego, częściowo automobili i wreszcie kolejowego. Trójkołowy automobil z 1885 r. Automobil belgijs...
Czytaj więcej...

Zrekonstruowano twarz Egipcjanina żyjącego 35 tys. lat temu

-
Obraz
Dobrze zachowany szkielet młodego mężczyzny znaleziono w 1980 r. Teraz z wykorzystaniem najnowszych technik cyfrowych wykonano rekonstrukcję jego twarzy. Wspomniany szkielet ze stanowiska Nazlet Khater 2 jest najlepiej zachowanym z okresu 33 tys. p. n. e. Z analizy szczątków wynika, iż w chwili śmierci miał od 17 do 29 lat i mierzył ok. 160 cm wzrostu. Ogólnie był już przedstawicielem homo sapiens (czyli człowieka współczesnego), chociaż jego szczęka miała jeszcze archaiczne cechy. Do rekonstrukcji jego twarzy wykorzystano najnowsze metody. Zwłaszcza próby wykonywania rekonstrukcji twarzy na podstawie skanów czaszek ludzi współcześnie żyjących, które przynosiły zadowalające efekty. Na tej podstawie można stwierdzić, iż rekonstrukcja twarzy wspomnianego mężczyzny jest bliska jego rzeczywistemu wyglądowi. Rekonstrukcję wykonał grafik Cicero Moraes pod kierunkiem Moacira Eliasa Santosa z Muzeum Archeologicznego Ciro Flamarion Cardoso. Źródło:  J. Nalewicki, See the olde...
Czytaj więcej...

Anna Cylejska - rozwiązła królowa czy ofiara plotek?

-
Obraz
Zasiądziecie na polskim tronie zawdzięczała jedynie swemu pokrewieństwu z Piastami. Mimo iż kobiety z jej rodu nie cieszyły się dobrą opinią, została polską królową. Wkrótce potem plotkowano o jej rozwiązłym trybie życia. Była tylko zwykłą księżniczką, przeznaczeniem której było wydanie za mąż w celach politycznych. Los chciał, iż królowa Jadwiga Andegaweńska będąc już na łożu śmierci, wskazała ją jako swoją następczynię. Miała podobno nawet wysłać zaufanego posła do Celye, aby doniósł jej jak wygląda jej przyszła następczyni. Marceli Krajewski, Portret Anny Cylejskiej z ok.1866-70 r./ Domena publiczna Pochodzenie Anna przyszła na świat na przełomie 1380/1381 r. Była jedynym dzieckiem Wilhelma, hrabiego Celye, i Anny, córki polskiego króla Kazimierza Wielkiego i jego czwartej żony Jadwigi Żagańskiej1. Anna po śmierci męża w 1392 r. wyszła ponownie za mąż we wrześniu 1394 r. za księcia Wirtembergii Ulryka von Teck. Natomiast córkę oddała na wychowanie swemu szwagrowi Hermanowi II, który...
Czytaj więcej...

Olga Czechowa - szpieg Stalina, który był ulubienicą Hitlera

-
Obraz
Sławna, piękna, podziwiana. Jej życie wyglądało jak z bajki, choć miewała gorsze momenty - rozstanie z małą córką, kolejne rozwody. Jednak za zasłoną skrywała tajemnicę - była radzieckim szpiegiem regularnie przekazującym informacje Stalinowi o najwyższych dygnitarzach hitlerowskich Niemiec. Wczesna młodość Przyszła na świat 14 kwietnia 1897 r. w Aleksandropolu w Armenii. Imię otrzymała po ciotce - Oldze Leonardovnej-Knipper-Czechovej, słynnej aktorki. Jej rodzice, Konstantin i Luise Knipperowie, byli zrusyfikowanymi Niemcami. W 1899 r. przenieśli się do carskiego Sioła. W 1910 r.  przeprowadzili się do Petersburga. W szkole Olga radziła sobie kiepsko, jedynie z zajęć związanych ze sztuką osiągała dobre wyniki. Dlatego rodzice w 1914 r. zapisali ją do Moskiewskiego Teatru Artystycznego, gdzie kształciła się pod okiem swej ciotki. Szpieg "śpioch" W roku 1920 Olga opuszczała Związek Radziecki, oficjalnie na kilka tygodni, zostawiając w kraju byłego męża i córkę. Było to niesłyc...
Czytaj więcej...

Groty Nagórzyckie - unikalna w Europie kopalnia piasku kwarcowego

-
Obraz
Kto nie lubi spontanicznych wycieczek, ot tak. Jedzie się w jedno miejsce a po drodze zagląda się w miejsca, które przypadkowo się mija. Stąd wzięła się moja dzisiejsza "polecajka" Grot Nagórzyckich. Oczywiście zapomniałam zrobić zdjęcie z zewnątrz, więc posiłkuję się Wikipedią. Widok na wejścia do Grot od strony lasu/ fot. Michał Dereka /CC SA 4.0 Groty Nagórzyckie swą historią sięgają XVIII w., gdy w tym miejscu istniała wieś Nagórzyce. Okoliczni mieszkańcy wydobywali tu piasek, którym wysypywali klepiska chat, obejścia, chodniki czy też każdorazowo uprzątnięte groby. Ze względu na specyficzną strukturę - zawierał idealnie okrągłe ziarenka - nie nadawał się do celów budowlanych, bo niezbyt dobrze wiązał zaprawę murarską. Nagórzyczanie sprzedawali piasek także mieszkańcom pobliskiego Tomaszowa, często za ziemniaczane obierki. Stąd wzięło się powiedzenie, funkcjonujące jeszcze w 20- leciu międzywojennym w tej okolicy, "nie ma piasku za łupiny" na określenie mało opł...
Czytaj więcej...

Kamienie młyńskie w murach średniowiecznych kościołów i ich symbolika

-
Obraz
W Polsce i Niemczech w mury około 140 kościołów, głównie gotyckich, wbudowano kamienie młyńskie. Czy były tylko "wizytówką" fundatorów świątyń? A może miały głębsze, symboliczne znaczenie? Wyjaśnia to interdyscyplinarny zespół badaczy. Geograf dr Dariusz Brykała z Instytutu Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania (IGiZP) PAN podróżował po Polsce i badał to, jaki wpływ na środowisko miały dawne młyny wodne. Zaczął wtedy zwracać uwagę, że kamienie młyńskie eksponowane są w murach wielu starych polskich kościołów. Kościół pw św. Antoniego Padewskiego w  Osiekach Koszalińskich/ fot. Quasinka / CC0 1.0 Czasem takie kamienie wmurowane były w posadzce świątyni, czasem w portalu (wejściu do kościoła), czasem w zewnętrznych ścianach prezbiterium (część kościoła z ołtarzem), a czasem - wysoko na wieży kościoła. Nie było wątpliwości: kamieni tych użyto już w czasie budowy świątyń i nie były późniejszym dodatkiem. Pomysł na wykorzystanie kamieni młyńskich musiał się więc pojawić już ...
Czytaj więcej...

W Assuanie odkryto skrytkę z 35 mumiami

-
W ostatnim czasie archeolodzy pracujący w Egipcie nie narzekają na brak ciekawych odkryć. W lutym świat obiegła informacja o znalezieniu grobu z 50 mumiami, a na początku kwietnia - mumiach mysz! W minioną środę natomiast Ministerstwo Starożytności podało do informacji odkrycie skrytki z 35 mumiami w Assuanie. Badania prowadzone były pod kierunkiem  Patrizii Piacentini, profesor egiptologi. Grobowiec datuje się na okres ptolemejski (332 r. p. n. e. - 395 r. n. e.). W pomieszczeniu, w którym znajdowało się 31 mumii, znaleziono również wazy zawierające bitumin oraz lniane nosze z drewna palmowego. Mumie dzieci złożone były osobno w bocznej niszy. Ze wszystkich najlepiej zachowały się tylko dwie uważane za matkę z dzieckiem, pozostałe są uszkodzone. Grobowiec został splądrowany już w starożytności. W grobowcu złożono również maski, statuetki i kartonaże. Hieroglify znajdujące się na jednej z trumien podają informację, że grobowiec należał do Tjit. Piacentini zaznaczyła, że jest ...
Czytaj więcej...

Z biblioteczki historyczki: "Siemowit I. Książę trudnego pogranicza" - M. Rukat - recenzja

-
Obraz
Bycie najmłodszym wśród książąt dziedziczących spuściznę po ojcu gwarantowało trudny początek panowania. Tak było w przypadku Siemowita I, który musiał wykazać się nie lada sprytem, by utrzymać najważniejszy na Mazowszu Płock i być liczącym się graczem politycznym w tej części polskich ziem. Omawiana praca jest uzupełnieniem luki w badaniach nad panowaniem Siemowita I. Podsumowuje dotychczasowe ustalenia mediewistów, gdyż jest pierwszą biografią poświęconą temu mazowieckiemu księciu, wszechstronnie omawiającą jego najwcześniejsze lata życia i panowanie. Michał Rukat,  Siemowit I. Książę trudnego pogranicza (ok. 1215- 23 czerwca 1262) , Kraków 2018, liczba stron 139, oprawa twarda Praca składa się z sześciu rozdziałów, podzielonych na szereg podrozdziałów, co czyni wykład bardzo przejrzystym. Już sam jej tytuł doskonale oddaje realia, w jakich przyszło panować Siemowitowi I. Pierwszy rozdział poświęcono Mazowszu w połowie XIII w. Bardzo ogólnie i skrótowo autor przedstawił ogólną h...
Czytaj więcej...

Z biblioteki historyczki: "Policja Państwowa w powiecie zawierciańskim 1927-1939" - M. Kania - recenzja

-
Obraz
Doskonała praca naukowa naświetlająca trudy przedwojennej służby w policji. Począwszy od uzyskiwania lokalu przeznaczonego na posterunek i jego wyposażenie w meble po ściganie drobnych złodziejaszków i zabójców. Marcin Kania (1970-2015) był pracownikiem Oddziałowego Biura Lustracyjnego IPN w Katowicach. Jego zainteresowania badawcze skupiały się wokół historii organów bezpieczeństwa i porządku publicznego w II RP i losów funkcjonariuszy po II wojnie światowej. Był członkiem Ogólnopolskiego Stowarzyszenia "Rodzina Policyjna 1939 r." Otrzymał wiele odznaczeń za budowanie pamięci historycznej, m. in. Medal Pro Patria, Kombatancki Krzyż Pamiątkowy "Zwycięzcom". M. Kania, Policja Państwowa w powiecie zawierciańskim 1927-1939. Struktury, działalność, wojenne i powojenne losy funkcjonariuszy , Katowice-Warszawa 2019, liczba stron: 462, oprawa twarda Książka poświęcona pracy przedwojennych policjantów w powiecie zawierciańskim powstała na bazie jego pracy magis...
Czytaj więcej...